🏀Ball is life🏀 

                ผมเป็นเด็กที่ไม่มีศักยภาพด้านกีฬาเลยซักนิดในตอนมัธยมต้น และผมก็ไม่เคยมีความคิดที่จะเล่นกีฬาด้วยเลยซักนิด จนมาตอน ม.2 มีเพื่อนผมคนนึงชวนผมเล่นกีฬาในศูนย์กีฬาซึ่งกีฬานั้นคือบาสเกตบอล ผมจึงลองไปเล่นกับเพื่อน ตอนแรกก็ไม่ได้คิดจะชอบหรือจะเล่นอย่างจริงจัง แต่เมื่อผมได้ลองเล่น 1 เกม ผมกลับชอบมัน หลังกลับบ้านไปผมก็มีความรู้สึกว่าอยากเล่นบาสอีก ผมจึงเริ่มเล่นบาสตั้งแต้ตอนนั้น แต่ยังไม่ได้คิดที่จะจริงจังในกีฬานี้ จนกระทั่งช่วงกีฬาสี ตอนนั้นผมอยู่สีเหลือง เพื่่อนผมได้ชวนผมลงแข่งกีฬาสี เพื่อนผมบอกให้ผมลองไปคัดดูก่อน ผมจึงลองไปคัด ด้วยความที่คนคัดมันน้อย ผมจึงติดเป็นตัวสำรอง และผมก็ซ้อมกับเพื่อนเป็นเวลา 1 เดือน ก่อนกีฬาสี 

                ผมตั้งใจในการซ้อมมากๆครับในช่วงนั้น แต่การเรียนผมก็ยังตั้งใจเรียนและควบคู่กับการซ้อมไปด้วย พอวันใกล้ถึงกีฬาสีผมตื่นเต้นมากๆ พอถึงวันแข่งจริง เจอสีม่วง ผมตื่นสนามมากๆ จนทำไม่ได้ซักแต้มแต่ว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีมาก เพราะว่ามันทำให้ผมอยากเก่งขึ้นอีก ผ่านไปพักนึง มีเพื่อนมาบอกผมว่าทีมบาสของโรงเรียนเปิดรับสมัครคนเข้าไปเล่นให้โรงเรียน ซึ่งเวลานั้นผมมีศักยภาพขึ้นมาระดับนึงเลยมั่นใจกว่ารอบที่แล้ว ผมจึงไปที่ศูนย์กีฬากับเพื่อนในช่วงเย็นและเตรียมตัวพร้อมสำหรับการคัดเข้าบาสโรงเรียน ซึ่งผมกับเพื่อนก็สามารถเข้าทีมบาสของโรงเรียนได้ในที่สุด ช่วงนั้นผมดีใจมากๆและตื่นเต้นมากๆที่จะได้รับประสบการณ์จากรุ่นพี่ที่เก่งบาส และก็ตื่นเต้นที่จะได้ไปแข่งกับโรงเรียนอื่นด้วยครับ 

       <<<----  รูปตอนที่ไปแข่งที่ธัญบุรีในนามของโรงเรียนฤทธิยะวรรณาลัย 

            หลังจากที่ได้เข้าทีมบาสของโรงเรียน ผมและเพื่อนๆหลังเลิกเรียนต้องไปที่ศูนย์กีฬาทุกวัน เวลา 15:30 เพื่อมาให้ทันก่อนโค้ชมาถ้ามาหลังโค้ชจะโดนทำโทษ ช่วงแรกๆพวกผมไปกันแบบไม่พักเลย ไม่เคยโดดซ้อมหรือว่ามาเลท จนพวกผมซ้อมจนได้ไปแข่งแมทซ์แรก ที่โรงเรียนธัญบุรีแข่งแบบ ม.ต้น แยกกับ ม.ปลาย พวกผมและรุ่นพี่และโค้ชนั่งรถไปโรงเรียนธัญบุรีด้วยกัน มาถึงที่นู่นพวกผมก็ได้ดูรุ่นพี่แข่งก่อนที่จะมาถึงแข่งของรุ่น ม.ต้น ระหว่างโรงเรียนฤทธิยะวรรณาลัย กับ โรงเรียนธัญบุรี รุ่นพี่รุ่นม.ปลาย ของฤทธิยะชนะ ม.ปลายของธัญบุรีแบบขาดลอย และก็มาถึงช่วงของ ม.ต้น มัธยมต้นของธัญบุรี มีเด็กที่สูง 190 และ 180 อยู่สองคนซึ่งมันเกินเกณฑ์ของ ม.ต้นมากๆ ซึ่งพวกผมก็ยังไม่ถอดใจแต่หลังเกมพวกผมตามแต้นไม่ทัน เลยแพ้ไปแต่ก็เป็นประสบการณ์ที่ดีมากครับ

                หลังจากนั้นโควิดก็เริ่มเข้ามาระบาดในประเทศและลามมาถึงเขตสายไหม ทำให้โรงเรียนสั่งหยุดการเรียนการสอนที่โรงเรียนและเปลี่ยนเป็นเรียนออนไลน์ และพวกผมและร่นพี่ก็ไม่ได้ซ้อมบาสในโรงเรียนอีก เพราะเขาห้ามใช้ศูนย์กีฬาช่วงนั้นพวกผมไม่ได้เล่นบาสเลยเพราะว่าสนามทุกสนามในประเทศไทยปิดหมดเลยทำให้ฝีมือในการเล่นบาสหายไปเยอะเลย จนโควิดเบาลง เขาให้อนุญาติให้กลับมาซ้อมได้แต่ไม่บ่อยเท่าแต่ก่อนพวกผมซ้อมสนามอื่นบ้างที่ศูนย์กีฬาบ้างแล้วแต่วัน จนช่วงเปลี่ยนผู้อำนวยการโรงเรียน ผู้อำนวยการคนใหม่ได้ทำการยุบทีมบาสโรงเรียนฤทธิยะวรรณาลัย ทำให้พวกผมไม่มีการไปแข่งนอกโรงเรียนอีกเลย ไม่มีการซ้อม และก็ไม่มีการเล่นบาสในศูนย์กีฬาเพราะเขาย้ายให้บาสเกตบอลออกมาเล่นกลางแดด พวกผมเซ็งกันมากจึงหาซ้อมกันเอง

                พวกผมได้ไปซ้อมกับ Air Force หรือกองทัพอากาศที่สนามจันทรุเบกษามีโค้ชเป็นอดีตทีมชาติของประเทศไทยเป็นการซ้อมที่หนักมากๆ หนักกว่าของโรงเรียนเพราะว่านักบาสมหาลัยก็มาซ้อมด้วย ช่วงนั้นพวกผมกลับบ้านกันช่วงค่ำตลอด เพราะอยู่ซ้อมกันดึก เป็นประสบการณ์ที่ดีมากๆ เพราะว่าได้ข้อคิดและได้ประสบการณ์และสกิลจากโค้ชที่เป็นโค้ชของลีคอาชีพจริงๆ ทุกวันนี้ผมก็ยังเล่นบาสกับเพื่อนๆอยู่เป็นปีสุดท้ายของม.ปลาย ผมมีความสุขที่จะได้เล่นบาสตอนเย็นกับเพื่อนๆหรือกับน้องๆในทุกๆวันครับ